چرا برش ها(کات‌ها) به نتیجه می رسند؟

خانه / بلاگ

چرا برش ها(کات‌ها) به نتیجه می رسند؟

می 26, 2020 آبتین جهانیان 0 دیدگاه

بسیاری از فیلم‌های سینمایی از پاره‌های مختلف فیلم که به صورت موزاییکی کنار هم قرار گرفته‌اند تشکیل می شوند. اما نکته جالب اینجاست که وقتی این تکه‌ها به هم برش (کات) می شوند به حاصلی می رسند که تماشاگر آنها را مجموعه متداومی از اتفاقات در نظر می گیرد در این صورت می توانیم بگوئیم که برش‌های ما به نتیجه مطلوبی رسیده‌اند. اما این قضیه می توانست کاملا متفاوت باشد، چون در زندگی روزمره ما، پدیده‌ای مشابه با کات وجود ندارد که ذهن ما را برای درک چنین پدیده‌ای آماده کند.

ما از لحظه‌ای که از خواب برمی‌خزیم تا وقتی که شب به خواب می رویم زنجیره‌ای مداومی از تصاویر را می بینیم به طور مثال مسیر خانه تا محل کار خود را در مدت 20 دقیقه طی می کنیم و در این 20 دقیقه زنجیره‌ای از تصاویر و اتفاقات را پشت سر می گذاریم، این در حالی است که ما، در یک فیلم می توانیم با چند کات و زمانی در حدود 10 ثانیه این مسیر را به تماشاگر نشان دهیم. با در نظر گرفتن چنین شرایطی بعید نبود که تماشاگران در مقابل فیلم‌ها واکنشی منفی نشان دهند و از فیلم هایی که با یک برداشت گرفته شده‌اند (ماننده فیلم صندوقچه روسی ساخته الکساندر سوکوروف) که زمان آن دقیقا برابر است با آن اتفاق استقبال نمایند. اما چرا چنین نشد؟ برای پاسخ به این سوال باید اول فهمید که مغز ما چگونه کات را می پذیرد.

شاید بتوان این مسئله را بسیار ساده توضیح داد ما کات را به این دلیل می پذیریم که شبیه تصاویری است که در رویاهای ما وجود دارد در حقیقت، ناگهانی و عجیب بودن کات، شاید یکی از کلیدهای تعیین کننده تشابه میان سینما و رویاهای انسان است. در تاریکی سالن نمایش به خودمان می گوئیم :بنظر شبیه واقعیت می‌آید، اما خود واقعیت نیست، زیرا به لحاظ بصری استمرار و تداوم ندارد. پس احتمالا یک رویاست.

این حرف ما را به یاد یک نکته‌ای می اندازد. وقتی کودکی از خواب می پرد و به دلیل کابوسی که دیده به شدت می ترسد،والدینش برای آرام کردنش به او می گویند: ناراحت نباش، نترس این فقط یک رویاست. اما نکته گنگی هم وجود دارد. ما هنوز در باره‌ی طبیعت خواب و رویا کم می دانیم.

نکته مهمتری که می توان به آن فکر کرد پدیده‌ای است که ما هنگام بیداری آنرا تجربه می کنیم،و تداوم و استمرار را از بین می بریم، هر بار که ما پلک می زنیم استمرار را از بین می بریم، این عمل سبب می شود که ما تداوم دید را ازبین ببریم.

به لامپ اتاق خود نگاه کنید، حالا به صفحه نمایشگر خود نگاه کنید. دوباره همین کار را انجام دهید، متوجه می شوید یا در حقیقت می دانید که چه کرده‌اید؟ شما پلک زده‌اید در حقیقت فاصله میان لامپ تا صفحه نمایشگر را کات زده‌اید، شما بارها دیوارهای اتاق خود را دیده اید و نیازی به دیدن مجدد این تصاویر ندارید، این تصاویر برای شما آشنا هستند، پس نیازی به دیدن آنها نیست، پس با پلک زدن لامپ را به صفحه نمایش خود کات کرده‌اید. به این دلیل است که ذهن ما کات (برش‌ها) را می پذیرد.

برچسب ها :


دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.